Bij gebrek aan Internetverbinding in de bush komt het laatste deel van het reisverslag gewoon vanuit Zoetermeer......Het was een geweldige vakantie en we vonden het leuk jullie er van mee te laten genieten.

Dag 23, Zondag 31 juli

Dag 23 alweer, nog een week en dan…., nee niet aan denken. Vandaag gaan we naar de westkust van Namibie, naar Swakopmund. Swakopmund schijnt erg Duits te zijn en wordt in Namibie zelfs het “meest zuidelijke Noordzeestrand” genoemd. Dat belooft wat.

Over de onverharde, maar zeer goed te berijden C39 via Uis richting de kust. We komen door het meest desolate landschap wat we tot nu toe ooit hebben gezien. Eerst glooiend en groen, daarna steeds bergachtiger en veranderend naar geel en bruinrood. Het laatste stuk naar de kust, zo’n 80 km, weer nagenoeg vlak, onbegroeid en volledig uitgestorven. Onvoorstelbaar gewoon. Nu maar hopen dat we geen panne krijgen….

Gelukkig gebeurt dat niet en na zo’n 2,5 uur rijden staan we ineens aan de Atlantische Oceaan. Nergens ter wereld schijnt woestijn direct aan zee te grenzen. Een heel bizar en spectaculair gezicht, geen duinen, de zandvlakte van de woestijn gaat gewoon over in “strand“.

Zuidwaarts naar Henties Baai en onderweg nog even uitgestapt om een van de vele scheepswrakken die hier in de loop der jaren zijn gestrand te bekijken. De kust is, naar we hebben gelezen, zeer verraderlijk voor het scheepvaart verkeer door de stroming, harde wind, de soms snel opkomende mist en de hoge golven.

In Swakopmund ingecheckt in de Beach Lodge, die dus direct aan het strand ligt. Door een enorme patrijspoort in onze kamer hebben we op nog geen 50 meter afstand zicht op de azuurblauwe Atlantische Oceaan met enorme witte golven. Heel anders dan de wildparken en de woestijn(en), maar minstens zo prachtig. Gelukkig hebben we hier Wifi, dus eindelijk deel 2 van het verslag kunnen uploaden en de reacties op het eerste deel kunnen lezen. Leuk hoe iedereen reageert. Voortreffelijk gegeten in Swakopmund (Duitse porties Arnold -:) en bij terugkomst op de kamer nog dit verslag getypt en een back up van de foto’s van vandaag gemaakt. Morgen verder zuidwaarts naar Solitaire, midden in de Namib woestijn en op zo’n 300 km van Swakopmund. Weer onverhard en een paar bergpassen, dus dat zal iets langer duren dan de rit vandaag.

Dag 24, Maandag 1 augustus

Wakker geworden met het bulderend geraas van de zee. Het waait behoorlijk hard. Heerlijk ontbeten met natuurlijk uitzicht op de hoge golven en in Swakopmund geld gepind en boodschappen gedaan bij de Spar. Het stadje wordt dus voornamelijk bevolkt door heel veel, zeer welgestelde blanken (vermoedelijk meest Duitsers of nazaten ervan). Het straatbeeld past daarbij: inclusief vakwerkhuizen en konditorei met Schwarzwalder kirschtorte.

Inmiddels is de wind aangewakkerd tot stormkracht en door het vele zand in de omgeving (woestijn en strand) is het een ware zandstorm. Eenmaal op weg naar Walvisbaai wordt het best eng, er ontstaan op de weg al zandduintjes en soms is het zicht geen 50 meter. Iedereen rijdt met groot licht aan. We knijpen ‘m best wel want om in deze omstandigheden 250 km te moeten rijden is eigenlijk onverantwoord. Als je vast komt te staan ……

Gelukkig luwt de wind na een klein uur een beetje en doordat de omgeving iets meer begroeid raakt waait er ook minder zand over de weg. Dus hobbelen we verder het binnenland in en bereiken we de Namib Naukluft, een onherbergzaam woestijngebied met middelhoge bergen, enkele bergpassen, een paar kleinere canyons en prachtig van kleur. De weg wordt er niet beter op en het tempo zakt dus aardig. Sommige stukken kunnen we niet harder dan 40 km en worden we compleet door elkaar geschud. Lekker is anders, maar ja, dit wisten we van te voren.

Uiteindelijk rond 15.00 uur Solitaire bereikt en omdat we het gelijknamige boek van Ton v.d. Lee hebben gelezen hartstikke leuk om deze plek nu live te zien. Het is allemaal wel wat uitgebreid en de lodge, waar Ton mee begonnen is, telt nu ruim 20 kamers, waar wij er 1 van hebben de komende twee nachten. De omgeving is schitterend en weids. Ongelooflijk, als je even buiten de lodge in de woestijn staat hoor je helemaal niets en voel je je heel erg nietig.

Prima gegeten en het laatste sokken- en ondergoedwasje gedaan en bijtijds maar weer gaan slapen. Morgen wacht de Sossusvlei met de rode zandduinen, dus vroeg op.

Dag 25, Dinsdag 2 augustus

Na het ontbijt op weg naar Sesriem, de entree naar de Sossusvlei. De weg ernaar toe is goed berijdbaar en rond 9.30 bij de gate naar Sossusvlei. De permit aangeschaft en via een prachtige, geasfalteerde route het park in. Onderweg al de eerste schitterend rood, groen, oranje duinen gezien en al druk aan het fotograferen. Bij de beroemde Dune 45 de auto uit en de wandelschoenen aan getrokken. We willen deze duin, ondanks de warmte (zeker 28C) beklimmen. De duin is een paar honderd meter hoog en de bedoeling is dat je over de kam beklimt. We zijn natuurlijk niet de enigen maar druk is het zeker niet op weg naar boven. Het uitzicht wordt steeds spectaculairder en na een half uur staan we op het hoogste punt, yes! Even genoten van al het moois om ons heen en wat bijgekomen van de toch wel vermoeiende klim. Daarna heel wat gemakkelijker naar beneden en door naar het eind van de weg: Sossusvlei op zo’n 60 km vanaf de ingang. Vandaar mag je alleen als geoefende 4WD chauffeur de laatste 6 km naar de vlei met eigen auto doen. Wij nemen de shuttle bus en hebben daar onderweg geen spijt van. Bij de Sossusvlei aangekomen en wederom een fikse wandeling gemaakt over een soort rood en wit maanlandschap en tenslotte het eindpunt van de vallei bereikt: Deadvlei, een witte zoutpan met tientallen dode bomen tegen de oranjerode duinenrij. Een plaatje!

Terug met de shuttle en een broodje gegeten bij de auto. Daarna terug naar de gate en rond 16.00 uur weer in Solitaire. Bij de bakery een lekkere bak koffie met muffin en daar Moose (uit het boek van Ton van der Lee) tegen het lijf gelopen. We praatten wat over de economische malaise en de torenhoge schuldenlast van de rijke landen. Daardoor dreigt niet op tijd voor de olie betaald te worden en ontstaan her en der in zuidelijk Afrika brandstoftekorten. Hopelijk lossen de hoge heren het probleem snel op, want zonder benzine komen niet ver meer. Tot slot nog met Moose op de foto en voor onze kamer een wijntje gedronken. Straks even douchen en dan lekker eten. Morgen weer een verplaatsdag richting Helmeringhausen, waar we een nacht op een schapenfarm logeren. We zijn benieuwd.

Dag 26, Woensdag 3 augustus

Na een lekker ontbijt uitgecheckt en nog wat muffins van Moose voor onderweg gekocht. En dan op weg naar Helmeringhausen via Maltahohe. Daar getankt en omdat de reis erg voorspoedig verloopt en we dus veel te vroeg aan dreigen te komen een uitstapje naar Duwisib Castle gemaakt. Een bizar gezicht: een heus kasteel midden in de wildernis. Een excentrieke Duitse baron heeft hier in het begin van de 20e eeuw een kasteel neer laten zetten met 20 kamers, kantelen en een ridderzaal. Hij heeft er zelf vanwege het uitbreken van WOI, waarin hij is gesneuveld, nooit gewoond en zijn vrouw ook niet. Een korte bezichtiging gedaan en geconstateerd dat op enkele ruimtes na, het geheel behoorlijk in verval raakt. Toch leuk om het gezien te hebben.

Vervolgens door naar de Dabis guest farm, iets ten noorden van Helmeringhausen. Daar rond 14.45 uur hartelijk ontvangen en we bleken vandaag de enige, maar wat nog leuker is, de eerste gasten te zijn die door de nieuwe eigenaars/beheerders, Michelle en Jorg, worden ontvangen. Zij hebben slechts enkele weken geleden de boel van familie overgenomen. We logeren op een schapenfarm die al sinds 5 generaties in de familie is. We worden direct uitgenodigd op de koffie met zelf gebakken koekjes en tijdens het koffiedrinken krijgen we het aanbod om achter in de truck een rondrit over een deel van de farm te doen. Dat is natuurlijk helemaal te gek, dus om 16.00 uur op weg met de enthousiaste Jorg. Hij weet heel veel te vertellen over het houden van schapen. Ze doen heel veel wetenschappelijk onderzoek naar het kruisen en verbeteren van diverse schapenrassen, op welke wijze je de kuddes waar moet laten grazen, hoe je de schapen dient te beschermen tegen jakhalzen (toch worden per jaar nog enkele honderden lammeren gedood door jakhalzen) en hoe je de grond in de barre Namibische omstandigheden (soms jaren geen regen) toch zo kunt houden, dat schapen er op kunnen leven en dan ook nog een prima vlees opleveren. Ontzettend leerzaam en heel leuk om iemand zo enthousiast en vol passie over alles te horen praten. Na anderhalf uur, net voor donker, terug op de farm en even bijgekomen voordat we aan tafel gaan. We worden om 19.30 verwacht en krijgen dus wel een heel persoonlijke behandeling. Een nieuw hoogtepunt op deze toch al onvergetelijke vakantie!

Het diner is meer dan voortreffelijk: een soort stoofpotje van Koedoe, groenten uit eigen tuin en rijst en als toetje “melktaart”, een Zuid Afrikaanse specialiteit en overheerlijk. Na het eten nog een uurtje gezellig nagepraat (in het Nederlands - Afrikaans) met Jorg en Michelle en rond 21.00 uur voldaan ons bed opgezocht.

Dag 27, Donderdag 4 augustus

Om 7.30 worden we aan het ontbijt verwacht, dus rond 6.45 uur opgestaan, gedoucht en alvast wat koffers gepakt. Bij de auto aangekomen wachtte een verrassing: onze eerste (en hopelijk enige) lekke band! Ik zat nog niet naast de auto met de krik of Jorg had het in de gaten en binnen 10 minuten was de band verwisseld. Straks eerst maar in Helmeringhausen naar een garage, want minimaal 1 goed band extra heb je met de onverharde wegen hier echt nodig. De meeste locals rijden rond met twee reservebanden.

Ook het ontbijt was weer geweldig: verse broodjes, gebakken eieren met spek, yoghurt, zelfgemaakt jam, zelfgemaakte kaas van de buren, kortom, we aten weer veel te veel.

Om 8.15 uur afscheid genomen van Michelle en Jorg, maar niet nadat Michelle een door haar geïllustreerd kinderboek, dat we gisteren hebben gekocht, heeft gesigneerd. Wat een schatten van mensen.

In Helmeringhausen bij de benzinepomp de band laten repareren. Er bleek een schroef van zo’n 8 cm lang helemaal in de band gedraaid te zijn. Geen wonder dat ‘ie plat stond.

Vervolgens op weg naar Fish River canyon via Bethanie, Goageb en Seeheim. Ingecheckt bij het Canon Roadhouse, een lodge helemaal in Route 66 stijl, inclusief tientallen oude Amerikaanse auto(wrakken) op het terrein en een compleet ingericht automuseum annex restaurant. We hebben toch zulke gave overnachtingadressen, gewoon te gek. Wat rondgekeken en een stuk van een nature trail gelopen. Het is wel een stuk kouder hier, niet zonnig en vrij veel wind. Hopelijk houdt het droge weer nog even vol voor de Canyon morgen.

Dag 28, Vrijdag 5 augustus

Na een voortreffelijk ontbijt in het Canon roadhouse op pad naar de Fish river canyon. Via Hobas naar het eerste uitkijkpunt gereden en daar een adembenemend uitzicht op de derde grootste canyon ter wereld. Het weer is behoorlijk omgeslagen, het is koud, bewolkt en af en toe valt wat regen. Maar gelukkig breekt af en toe ook het zonnetje een beetje door. Met de auto nog naar twee andere uitzichtpunten gereden en ook nog een stuk te voet langs de rand van de canyon gelopen. Het is prachtig!

Na iets meer dan een uur terug gereden naar Hobas en richting Ai-Ais en verder via de B4 naar de grensovergang met Zuid Afrika bij Noordoewer. Daar eerst getankt en de laatste Namibische dollars opgemaakt en vervolgens de gebruikelijke stempels en formulieren afgewerkt. Rond 16.00 uur (we zitten weer in de Nederlandse tijdzone) gearriveerd in Springbok. Na enig zoeken en met behulp van enkele zeer vriendelijke locals Daisy Country gevonden.

Wat een onderkomen weer: aan de rand van Springbok met uitzicht op de bergen zitten we op een 4-sterren lodge in de bruidssuite! Compleet met open haard, satelliet TV, badkamer met ligbad, een eigen zwembad en natuurlijk een knoeperd van een bed. Straks om 19.00 uur kunnen we hier ook eten, dus de stad hoeven we vanavond niet meer in. Nog even TV gekeken, maar de berichten van crisis in USA en Europa stemmen niet vrolijk. Je kunt het beter allemaal niet weten en we hebben dat dus echt niet gemist de afgelopen weken.

Dag 29, Zaterdag 6 augustus

Na een heerlijke nacht in een super kamer lekker ontbijtje gedaan en rond 8.30 uur op pad voor Kaapstad. Een lange rit, maar zeker zeer de moeite waard. Prachtige vergezichten, bergruggen en langs de weg beginnen honderdduizenden voorjaarsbloemen in bloei te komen. Schitterende kleuren en helemaal niet vervelend hier te moeten langsrijden. Voorspoedige tocht met enkele tank- en plasstops en met slechts 1 x een verkeerde afslag bij Leeuwevoet house in Kaapstad gearriveerd. Een schitterende lodge aan de voet van de Lion’s Head en met uitzicht op Table mountain! Midden in het oude centrum bovendien, dus vanavond hebben we de restaurants op loopafstand voor het uitzoeken.

Even bijgekomen op de kamer en daarna te voet een rondje in de buurt van het hotel gemaakt.

Al een aantal mooie dingen gezien en heerlijk door de botanische tuin gewandeld.

We treffen het enorm met het weer: het is winter, maar de zon schijnt en we hebben buiten op het terras van een Mexicaans restaurant heerlijk Fajita’s gegeten. Wie had dat gedacht!

Wel direct na het eten terug naar het hotel want jassen hadden we niet bij ons en het koelt toch wel snel af. De plannen voor morgen een beetje doorgenomen, wat TV gekeken en straks lekker slapen.

Dag 30, Zondag 7 augustus

Na een voortreffelijk en persoonlijk ontbijt (we zijn de enigen in het guesthouse) om 9.00 uur met de auto naar Table Mountain. Het is Zondagochtend, dus nog helemaal niet druk. De auto snel en dichtbij de cable car geparkeerd en twee retourtickets gekocht. Als een speer naar boven en we treffen het wederom enorm: een beetje koud (maar we hebben er op gerekend met de jassen), prachtig helder weer en weinig wind.

Het uitzicht over Kaapstad is adembenemend, zeker nu het zo helder is! De stad van alle kanten bekeken: het V&A Waterfront, het grote voetbalstadion (van 2010), de haven, Lion’s head, etc.

Heerlijk wat rond gelopen en weer met de cable car omlaag. Vervolgens via scenic routes verder het Table Mountain NP in. Via Camps Bay, Hout Bay en Noordhoek naar Simon’s Town. Daar huist een pinguïn kolonie , maar helaas is er nu geen een te zien. Koffie gedronken en wat gegeten en verder zuidwaarts richting Kaap de Goede Hoop. Via een schitterende kustweg met na elke bocht weer een mooi vergezicht uiteindelijk gearriveerd bij de Kaap. Uiteraard de gebruikelijke foto met naambord en coördinaten gemaakt en een heel stuk gewandeld. Daarna een stukje terug gereden en bij de vuurtoren van Cape Point gestopt. Hier kan je helemaal naar de uiterste punt lopen en dat hebben we natuurlijk ook gedaan. Een hele klim maar zeer de moeite waard. Wat een magnifiek uitzicht en met nog steeds een zonnetje erbij en zo’n 20 C boffen we natuurlijk enorm.

Voldaan via een andere, iets snellere route zonder problemen terug naar Kaapstad gereden en de auto bij de guesthouse geparkeerd. Straks gaan we te voet op zoek naar een restaurant.

Heel even bijgekomen en gewandeld naar Kloof street. Daar voor de laatste keer Randen gepind en nog wat rondgelopen. Voortreffelijk gegeten bij de Thai (voor nog geen 30 euro met z’n tweetjes) en op de kamer alvast wat herpakt voor de terugreis. Morgen nog de hele dag Kaapstad. We willen nog naar de Lion’s head en het V&A waterfront. Dan nog wat laatste souvenirs kopen en aan het eind van de middag de auto inleveren. Wat een vakantie!!

Dag 31, Maandag 8 augustus

Onze allerlaatste dag in Zuid Afrika. Opgestaan met…… een strakblauwe lucht! Winter in Kaapstad maar wel met zon en 20C, niet verkeerd. Na het ontbijt met de auto naar Lion’s rump oftewel Signal Hill. Van hier een schitterend uitzicht over Kaapstad en de Tafelberg. Lekker even rond gelopen en vervolgens naar beneden en richting de kust. Daar genoten van prachtige boulevards, strand, ruisende golven en een lekker bakkie koffie. Een stukje verder gereden en bij het Cape Town Stadium (ja het is even zuur…) nog wat foto’s gemaakt en een croissant gegeten. Weer een stukje verder gereden en met een steeds warmer wordend zonnetje heerlijk het V&A Waterfront bezocht. Hier hangt wel zo’n geweldige sfeer: overal muziek, terrasjes, optredens en overal uitgelaten mensen die heerlijk in de zon paraderen. Het si echt een superdag vandaag en we denken nog helemaal niet aan de terugvlucht vanavond. Op een terras een prima pizza gegeten met live muziek vlak voor het terras. Een CD van de optredende band gekocht en ook de nodige souvenirs. Rond 16.30 uur terug naar de auto, getankt en in de drukke avondspits de auto heelhuids bij de Car Rental teruggebracht. Daar heel snel de auto in kunnen leveren en daardoor natuurlijk veel te vroeg in de vertrekhal gearriveerd. Nu rustig wachten tot we kunnen inchecken. Het was een uitmuntende vakantie met een superdag tot slot!

Thuis het laatste deel van het verslag online zetten en dan hopelijk heel lang nagenieten.