de laatste etappes

Bij gebrek aan Internetverbinding in de bush komt het laatste deel van het reisverslag gewoon vanuit Zoetermeer......Het was een geweldige vakantie en we vonden het leuk jullie er van mee te laten genieten.

Dag 23, Zondag 31 juli

Dag 23 alweer, nog een week en dan…., nee niet aan denken. Vandaag gaan we naar de westkust van Namibie, naar Swakopmund. Swakopmund schijnt erg Duits te zijn en wordt in Namibie zelfs het “meest zuidelijke Noordzeestrand” genoemd. Dat belooft wat.

Over de onverharde, maar zeer goed te berijden C39 via Uis richting de kust. We komen door het meest desolate landschap wat we tot nu toe ooit hebben gezien. Eerst glooiend en groen, daarna steeds bergachtiger en veranderend naar geel en bruinrood. Het laatste stuk naar de kust, zo’n 80 km, weer nagenoeg vlak, onbegroeid en volledig uitgestorven. Onvoorstelbaar gewoon. Nu maar hopen dat we geen panne krijgen….

Gelukkig gebeurt dat niet en na zo’n 2,5 uur rijden staan we ineens aan de Atlantische Oceaan. Nergens ter wereld schijnt woestijn direct aan zee te grenzen. Een heel bizar en spectaculair gezicht, geen duinen, de zandvlakte van de woestijn gaat gewoon over in “strand“.

Zuidwaarts naar Henties Baai en onderweg nog even uitgestapt om een van de vele scheepswrakken die hier in de loop der jaren zijn gestrand te bekijken. De kust is, naar we hebben gelezen, zeer verraderlijk voor het scheepvaart verkeer door de stroming, harde wind, de soms snel opkomende mist en de hoge golven.

In Swakopmund ingecheckt in de Beach Lodge, die dus direct aan het strand ligt. Door een enorme patrijspoort in onze kamer hebben we op nog geen 50 meter afstand zicht op de azuurblauwe Atlantische Oceaan met enorme witte golven. Heel anders dan de wildparken en de woestijn(en), maar minstens zo prachtig. Gelukkig hebben we hier Wifi, dus eindelijk deel 2 van het verslag kunnen uploaden en de reacties op het eerste deel kunnen lezen. Leuk hoe iedereen reageert. Voortreffelijk gegeten in Swakopmund (Duitse porties Arnold -:) en bij terugkomst op de kamer nog dit verslag getypt en een back up van de foto’s van vandaag gemaakt. Morgen verder zuidwaarts naar Solitaire, midden in de Namib woestijn en op zo’n 300 km van Swakopmund. Weer onverhard en een paar bergpassen, dus dat zal iets langer duren dan de rit vandaag.

Dag 24, Maandag 1 augustus

Wakker geworden met het bulderend geraas van de zee. Het waait behoorlijk hard. Heerlijk ontbeten met natuurlijk uitzicht op de hoge golven en in Swakopmund geld gepind en boodschappen gedaan bij de Spar. Het stadje wordt dus voornamelijk bevolkt door heel veel, zeer welgestelde blanken (vermoedelijk meest Duitsers of nazaten ervan). Het straatbeeld past daarbij: inclusief vakwerkhuizen en konditorei met Schwarzwalder kirschtorte.

Inmiddels is de wind aangewakkerd tot stormkracht en door het vele zand in de omgeving (woestijn en strand) is het een ware zandstorm. Eenmaal op weg naar Walvisbaai wordt het best eng, er ontstaan op de weg al zandduintjes en soms is het zicht geen 50 meter. Iedereen rijdt met groot licht aan. We knijpen ‘m best wel want om in deze omstandigheden 250 km te moeten rijden is eigenlijk onverantwoord. Als je vast komt te staan ……

Gelukkig luwt de wind na een klein uur een beetje en doordat de omgeving iets meer begroeid raakt waait er ook minder zand over de weg. Dus hobbelen we verder het binnenland in en bereiken we de Namib Naukluft, een onherbergzaam woestijngebied met middelhoge bergen, enkele bergpassen, een paar kleinere canyons en prachtig van kleur. De weg wordt er niet beter op en het tempo zakt dus aardig. Sommige stukken kunnen we niet harder dan 40 km en worden we compleet door elkaar geschud. Lekker is anders, maar ja, dit wisten we van te voren.

Uiteindelijk rond 15.00 uur Solitaire bereikt en omdat we het gelijknamige boek van Ton v.d. Lee hebben gelezen hartstikke leuk om deze plek nu live te zien. Het is allemaal wel wat uitgebreid en de lodge, waar Ton mee begonnen is, telt nu ruim 20 kamers, waar wij er 1 van hebben de komende twee nachten. De omgeving is schitterend en weids. Ongelooflijk, als je even buiten de lodge in de woestijn staat hoor je helemaal niets en voel je je heel erg nietig.

Prima gegeten en het laatste sokken- en ondergoedwasje gedaan en bijtijds maar weer gaan slapen. Morgen wacht de Sossusvlei met de rode zandduinen, dus vroeg op.

Dag 25, Dinsdag 2 augustus

Na het ontbijt op weg naar Sesriem, de entree naar de Sossusvlei. De weg ernaar toe is goed berijdbaar en rond 9.30 bij de gate naar Sossusvlei. De permit aangeschaft en via een prachtige, geasfalteerde route het park in. Onderweg al de eerste schitterend rood, groen, oranje duinen gezien en al druk aan het fotograferen. Bij de beroemde Dune 45 de auto uit en de wandelschoenen aan getrokken. We willen deze duin, ondanks de warmte (zeker 28C) beklimmen. De duin is een paar honderd meter hoog en de bedoeling is dat je over de kam beklimt. We zijn natuurlijk niet de enigen maar druk is het zeker niet op weg naar boven. Het uitzicht wordt steeds spectaculairder en na een half uur staan we op het hoogste punt, yes! Even genoten van al het moois om ons heen en wat bijgekomen van de toch wel vermoeiende klim. Daarna heel wat gemakkelijker naar beneden en door naar het eind van de weg: Sossusvlei op zo’n 60 km vanaf de ingang. Vandaar mag je alleen als geoefende 4WD chauffeur de laatste 6 km naar de vlei met eigen auto doen. Wij nemen de shuttle bus en hebben daar onderweg geen spijt van. Bij de Sossusvlei aangekomen en wederom een fikse wandeling gemaakt over een soort rood en wit maanlandschap en tenslotte het eindpunt van de vallei bereikt: Deadvlei, een witte zoutpan met tientallen dode bomen tegen de oranjerode duinenrij. Een plaatje!

Terug met de shuttle en een broodje gegeten bij de auto. Daarna terug naar de gate en rond 16.00 uur weer in Solitaire. Bij de bakery een lekkere bak koffie met muffin en daar Moose (uit het boek van Ton van der Lee) tegen het lijf gelopen. We praatten wat over de economische malaise en de torenhoge schuldenlast van de rijke landen. Daardoor dreigt niet op tijd voor de olie betaald te worden en ontstaan her en der in zuidelijk Afrika brandstoftekorten. Hopelijk lossen de hoge heren het probleem snel op, want zonder benzine komen niet ver meer. Tot slot nog met Moose op de foto en voor onze kamer een wijntje gedronken. Straks even douchen en dan lekker eten. Morgen weer een verplaatsdag richting Helmeringhausen, waar we een nacht op een schapenfarm logeren. We zijn benieuwd.

Dag 26, Woensdag 3 augustus

Na een lekker ontbijt uitgecheckt en nog wat muffins van Moose voor onderweg gekocht. En dan op weg naar Helmeringhausen via Maltahohe. Daar getankt en omdat de reis erg voorspoedig verloopt en we dus veel te vroeg aan dreigen te komen een uitstapje naar Duwisib Castle gemaakt. Een bizar gezicht: een heus kasteel midden in de wildernis. Een excentrieke Duitse baron heeft hier in het begin van de 20e eeuw een kasteel neer laten zetten met 20 kamers, kantelen en een ridderzaal. Hij heeft er zelf vanwege het uitbreken van WOI, waarin hij is gesneuveld, nooit gewoond en zijn vrouw ook niet. Een korte bezichtiging gedaan en geconstateerd dat op enkele ruimtes na, het geheel behoorlijk in verval raakt. Toch leuk om het gezien te hebben.

Vervolgens door naar de Dabis guest farm, iets ten noorden van Helmeringhausen. Daar rond 14.45 uur hartelijk ontvangen en we bleken vandaag de enige, maar wat nog leuker is, de eerste gasten te zijn die door de nieuwe eigenaars/beheerders, Michelle en Jorg, worden ontvangen. Zij hebben slechts enkele weken geleden de boel van familie overgenomen. We logeren op een schapenfarm die al sinds 5 generaties in de familie is. We worden direct uitgenodigd op de koffie met zelf gebakken koekjes en tijdens het koffiedrinken krijgen we het aanbod om achter in de truck een rondrit over een deel van de farm te doen. Dat is natuurlijk helemaal te gek, dus om 16.00 uur op weg met de enthousiaste Jorg. Hij weet heel veel te vertellen over het houden van schapen. Ze doen heel veel wetenschappelijk onderzoek naar het kruisen en verbeteren van diverse schapenrassen, op welke wijze je de kuddes waar moet laten grazen, hoe je de schapen dient te beschermen tegen jakhalzen (toch worden per jaar nog enkele honderden lammeren gedood door jakhalzen) en hoe je de grond in de barre Namibische omstandigheden (soms jaren geen regen) toch zo kunt houden, dat schapen er op kunnen leven en dan ook nog een prima vlees opleveren. Ontzettend leerzaam en heel leuk om iemand zo enthousiast en vol passie over alles te horen praten. Na anderhalf uur, net voor donker, terug op de farm en even bijgekomen voordat we aan tafel gaan. We worden om 19.30 verwacht en krijgen dus wel een heel persoonlijke behandeling. Een nieuw hoogtepunt op deze toch al onvergetelijke vakantie!

Het diner is meer dan voortreffelijk: een soort stoofpotje van Koedoe, groenten uit eigen tuin en rijst en als toetje “melktaart”, een Zuid Afrikaanse specialiteit en overheerlijk. Na het eten nog een uurtje gezellig nagepraat (in het Nederlands - Afrikaans) met Jorg en Michelle en rond 21.00 uur voldaan ons bed opgezocht.

Dag 27, Donderdag 4 augustus

Om 7.30 worden we aan het ontbijt verwacht, dus rond 6.45 uur opgestaan, gedoucht en alvast wat koffers gepakt. Bij de auto aangekomen wachtte een verrassing: onze eerste (en hopelijk enige) lekke band! Ik zat nog niet naast de auto met de krik of Jorg had het in de gaten en binnen 10 minuten was de band verwisseld. Straks eerst maar in Helmeringhausen naar een garage, want minimaal 1 goed band extra heb je met de onverharde wegen hier echt nodig. De meeste locals rijden rond met twee reservebanden.

Ook het ontbijt was weer geweldig: verse broodjes, gebakken eieren met spek, yoghurt, zelfgemaakt jam, zelfgemaakte kaas van de buren, kortom, we aten weer veel te veel.

Om 8.15 uur afscheid genomen van Michelle en Jorg, maar niet nadat Michelle een door haar geïllustreerd kinderboek, dat we gisteren hebben gekocht, heeft gesigneerd. Wat een schatten van mensen.

In Helmeringhausen bij de benzinepomp de band laten repareren. Er bleek een schroef van zo’n 8 cm lang helemaal in de band gedraaid te zijn. Geen wonder dat ‘ie plat stond.

Vervolgens op weg naar Fish River canyon via Bethanie, Goageb en Seeheim. Ingecheckt bij het Canon Roadhouse, een lodge helemaal in Route 66 stijl, inclusief tientallen oude Amerikaanse auto(wrakken) op het terrein en een compleet ingericht automuseum annex restaurant. We hebben toch zulke gave overnachtingadressen, gewoon te gek. Wat rondgekeken en een stuk van een nature trail gelopen. Het is wel een stuk kouder hier, niet zonnig en vrij veel wind. Hopelijk houdt het droge weer nog even vol voor de Canyon morgen.

Dag 28, Vrijdag 5 augustus

Na een voortreffelijk ontbijt in het Canon roadhouse op pad naar de Fish river canyon. Via Hobas naar het eerste uitkijkpunt gereden en daar een adembenemend uitzicht op de derde grootste canyon ter wereld. Het weer is behoorlijk omgeslagen, het is koud, bewolkt en af en toe valt wat regen. Maar gelukkig breekt af en toe ook het zonnetje een beetje door. Met de auto nog naar twee andere uitzichtpunten gereden en ook nog een stuk te voet langs de rand van de canyon gelopen. Het is prachtig!

Na iets meer dan een uur terug gereden naar Hobas en richting Ai-Ais en verder via de B4 naar de grensovergang met Zuid Afrika bij Noordoewer. Daar eerst getankt en de laatste Namibische dollars opgemaakt en vervolgens de gebruikelijke stempels en formulieren afgewerkt. Rond 16.00 uur (we zitten weer in de Nederlandse tijdzone) gearriveerd in Springbok. Na enig zoeken en met behulp van enkele zeer vriendelijke locals Daisy Country gevonden.

Wat een onderkomen weer: aan de rand van Springbok met uitzicht op de bergen zitten we op een 4-sterren lodge in de bruidssuite! Compleet met open haard, satelliet TV, badkamer met ligbad, een eigen zwembad en natuurlijk een knoeperd van een bed. Straks om 19.00 uur kunnen we hier ook eten, dus de stad hoeven we vanavond niet meer in. Nog even TV gekeken, maar de berichten van crisis in USA en Europa stemmen niet vrolijk. Je kunt het beter allemaal niet weten en we hebben dat dus echt niet gemist de afgelopen weken.

Dag 29, Zaterdag 6 augustus

Na een heerlijke nacht in een super kamer lekker ontbijtje gedaan en rond 8.30 uur op pad voor Kaapstad. Een lange rit, maar zeker zeer de moeite waard. Prachtige vergezichten, bergruggen en langs de weg beginnen honderdduizenden voorjaarsbloemen in bloei te komen. Schitterende kleuren en helemaal niet vervelend hier te moeten langsrijden. Voorspoedige tocht met enkele tank- en plasstops en met slechts 1 x een verkeerde afslag bij Leeuwevoet house in Kaapstad gearriveerd. Een schitterende lodge aan de voet van de Lion’s Head en met uitzicht op Table mountain! Midden in het oude centrum bovendien, dus vanavond hebben we de restaurants op loopafstand voor het uitzoeken.

Even bijgekomen op de kamer en daarna te voet een rondje in de buurt van het hotel gemaakt.

Al een aantal mooie dingen gezien en heerlijk door de botanische tuin gewandeld.

We treffen het enorm met het weer: het is winter, maar de zon schijnt en we hebben buiten op het terras van een Mexicaans restaurant heerlijk Fajita’s gegeten. Wie had dat gedacht!

Wel direct na het eten terug naar het hotel want jassen hadden we niet bij ons en het koelt toch wel snel af. De plannen voor morgen een beetje doorgenomen, wat TV gekeken en straks lekker slapen.

Dag 30, Zondag 7 augustus

Na een voortreffelijk en persoonlijk ontbijt (we zijn de enigen in het guesthouse) om 9.00 uur met de auto naar Table Mountain. Het is Zondagochtend, dus nog helemaal niet druk. De auto snel en dichtbij de cable car geparkeerd en twee retourtickets gekocht. Als een speer naar boven en we treffen het wederom enorm: een beetje koud (maar we hebben er op gerekend met de jassen), prachtig helder weer en weinig wind.

Het uitzicht over Kaapstad is adembenemend, zeker nu het zo helder is! De stad van alle kanten bekeken: het V&A Waterfront, het grote voetbalstadion (van 2010), de haven, Lion’s head, etc.

Heerlijk wat rond gelopen en weer met de cable car omlaag. Vervolgens via scenic routes verder het Table Mountain NP in. Via Camps Bay, Hout Bay en Noordhoek naar Simon’s Town. Daar huist een pinguïn kolonie , maar helaas is er nu geen een te zien. Koffie gedronken en wat gegeten en verder zuidwaarts richting Kaap de Goede Hoop. Via een schitterende kustweg met na elke bocht weer een mooi vergezicht uiteindelijk gearriveerd bij de Kaap. Uiteraard de gebruikelijke foto met naambord en coördinaten gemaakt en een heel stuk gewandeld. Daarna een stukje terug gereden en bij de vuurtoren van Cape Point gestopt. Hier kan je helemaal naar de uiterste punt lopen en dat hebben we natuurlijk ook gedaan. Een hele klim maar zeer de moeite waard. Wat een magnifiek uitzicht en met nog steeds een zonnetje erbij en zo’n 20 C boffen we natuurlijk enorm.

Voldaan via een andere, iets snellere route zonder problemen terug naar Kaapstad gereden en de auto bij de guesthouse geparkeerd. Straks gaan we te voet op zoek naar een restaurant.

Heel even bijgekomen en gewandeld naar Kloof street. Daar voor de laatste keer Randen gepind en nog wat rondgelopen. Voortreffelijk gegeten bij de Thai (voor nog geen 30 euro met z’n tweetjes) en op de kamer alvast wat herpakt voor de terugreis. Morgen nog de hele dag Kaapstad. We willen nog naar de Lion’s head en het V&A waterfront. Dan nog wat laatste souvenirs kopen en aan het eind van de middag de auto inleveren. Wat een vakantie!!

Dag 31, Maandag 8 augustus

Onze allerlaatste dag in Zuid Afrika. Opgestaan met…… een strakblauwe lucht! Winter in Kaapstad maar wel met zon en 20C, niet verkeerd. Na het ontbijt met de auto naar Lion’s rump oftewel Signal Hill. Van hier een schitterend uitzicht over Kaapstad en de Tafelberg. Lekker even rond gelopen en vervolgens naar beneden en richting de kust. Daar genoten van prachtige boulevards, strand, ruisende golven en een lekker bakkie koffie. Een stukje verder gereden en bij het Cape Town Stadium (ja het is even zuur…) nog wat foto’s gemaakt en een croissant gegeten. Weer een stukje verder gereden en met een steeds warmer wordend zonnetje heerlijk het V&A Waterfront bezocht. Hier hangt wel zo’n geweldige sfeer: overal muziek, terrasjes, optredens en overal uitgelaten mensen die heerlijk in de zon paraderen. Het si echt een superdag vandaag en we denken nog helemaal niet aan de terugvlucht vanavond. Op een terras een prima pizza gegeten met live muziek vlak voor het terras. Een CD van de optredende band gekocht en ook de nodige souvenirs. Rond 16.30 uur terug naar de auto, getankt en in de drukke avondspits de auto heelhuids bij de Car Rental teruggebracht. Daar heel snel de auto in kunnen leveren en daardoor natuurlijk veel te vroeg in de vertrekhal gearriveerd. Nu rustig wachten tot we kunnen inchecken. Het was een uitmuntende vakantie met een superdag tot slot!

Thuis het laatste deel van het verslag online zetten en dan hopelijk heel lang nagenieten.

Eindelijk Zuidelijk Afrika deel 2

Lieve mensen,

Het heeft even geduurd maar dan krijg je ook wat: Ons reisverhaal dag 9 t/m 22! Veel leesplezier en bedankt voor alle leuke reacties.

Irene en Peter

Dag 9, Zondag 17 juli

Met enige weemoed afscheid genomen van ons prima overnachtingsadres Woodlands. Met het rijp op het gras (het was weer koud vannacht) maar onder een strak blauwe hemel vertrokken richting Nata. De weg is behoorlijk, af en toe een pothole maar verder prima te doen.

Vlak voor Nata afgeslagen naar een vogelreservaat. Dat blijkt in een van de vele zoutpannen die hier zijn te liggen. Via een onverharde weg zo’n 8 km dwars door een enorm droog gevallen zoutmeer naar een plas met flamingo’s en andere vogels. Helaas konden we met onze auto niet heel dichtbij komen, maar aan de rand van het water toch een indrukwekkend gezicht: helemaal alleen in een enorme wit grijze vlakte en op het water in de verte honderden flamingo’s. Een stuk langs de waterrand gelopen en terug bij de auto koffie gemaakt en een muffin gegeten. Dit is vakantie!

Via dezelfde weg terug naar de doorgaande weg en in Nata getankt. Ook geld gepind waar we ons voor het eerst deze vakantie wat onbehaaglijk voelden: bedelende, onder invloed verkerende jongeren en redelijk intimiderende blikken van enkele ouders mannen. Het pinnen duurde nogal lang en de blik in de ogen van de man die achter ons wachtte was niet bepaald vriendelijk. Misschien allemaal verbeelding, maar toch. Met het snel opgeborgen geld de auto in en direct de centrale vergrendeling erop gedaan uit voorzorg.

Van Nata naar Gweta en daar ingecheckt bij Planet Baobab: volgens de beschrijving een funky locatie en dat klopt wel aardig. Via een kronkelpaadje en langs een aantal enorme Baobab trees naar ons onderkomen voor de komende twee nachten gebracht: een ronde hut, opgetrokken uit klei met verder alle voorzieningen erin. Heel apart en weer niet verkeerd.

Bij het zwembad een drankje gedronken en het kamp rond gewandeld. Straks bijtijds wat eten, want we hebben een maaltijd overgeslagen. Voor het eten werden we nog uitgenodigd voor een borrel door onze Nederlandse buren Nico en Gwendolin uit Leiden. Ze reizen ook via out in Africa en we hebben ze al eerder gezien bij Europcar. Ook zij hebben geen best ervaring met dat bedrijf en hebben ook geen papieren van de auto mee gekregen. Dat schijnt dus normaal te zijn hier. Het zijn echte wereldreizigers en we hebben heel gezellig zitten babbelen. Omdat zij een heel andere route volgen (hoofdzakelijk Botswana) zullen we ze hierna niet meer tegenkomen. Morgen een bezoek aan de Makgadikgadi en Naxai zoutvlaktes. We zijn benieuwd.

Dag 10, Maandag 18 juli

Redelijk geslapen in ons hemelbed in de modderhut en om 8.00 uur aangeschoven voor een stevig ontbijt. Daarna via Gweta richting de nationale parken Makgadikgadi en Naxai. Dat viel niet mee überhaupt een ingang te vinden en toe we die eindelijk wel hadden gevonden werd ons door een zeer vriendelijke parkwachter omstandig uitgelegd dat onze auto te laag op zijn wielen stond en we daardoor niet bij de zoutpannen konden komen. Dat was wel jammer. Toch konden we het park een stuk in om een indruk te krijgen. We hoefden niet te betalen en moesten ons 06 nummer achterlaten voor het geval dat. Ook kregen we een noodnummer van de parkwacht voor het geval we ergens vast zouden komen te zitten. Toch enigszins gespannen het park in en direct al in een flink diep en zanderig spoor. Onze kleine Terios moest hard werken en het was een behoorlijk geslip en gebonk. Na 18 km en een uur later hielden we het voor gezien. Via dezelfde weg terug en weer een hoop geslingerd en geslip. Onderweg nog wel een aantal struisvogels gezien en met het zweet op de rug uiteindelijk de ingang c.q. uitgang gelukkig zonder kleerscheuren en panne bereikt.

Terug op Planet Baobab kregen we de bevestiging dat het eigenlijk niet te doen is om met eigen vervoer de zoutvlaktes te bekijken. Dus maar besloten de middag lekker rustig aan het zwembad door te brengen. Achteraf een goede beslissing. Gisteren hebben we in het vogelreservaat al en idee van de zoutvlaktes gekregen en morgen wacht een behoorlijk lange verplaatsing en de weg die we moeten nemen schijnt niet overal even goed berijdbaar te zijn. Een middagje bijkomen kan dus geen kwaad. Lekker geluierd met een drankje en een hapje en direct voor het dinerbuffet vanavond gereserveerd.

Aan het zwembad werden we nog gebeld: het bleek de parkwachter van vanochtend te zijn die informeerde of alles goed met ons was! Hij had ons niet langs zien komen toen we het park uitgingen en was bezorgd over ons welzijn. Dat is toch wel ontzettend lief en attent! We konden hem uiteraard geruststellen: alles is prima in orde, maar wat een schat van een man.

Dag 11, dinsdag 19 juli

Vroeg op voor een behoorlijke rit over een, naar zeggen, slechte weg. Irene reed het eerste stuk tot aan Nata. Daar getankt en wat boodschappen gekocht en toen de 312 km naar Kasane. De eerste 30 kilometer is de weg prima op een enkele pothole na. Daarna kwamen we het opwekkende bord “road works for the next 135 km” tegen. De oude weg bleek dus inderdaad verschrikkelijk slecht. Kuilen tot soms wel 20 cm diep, scheuren, gaten over de volle breedte, enz. Met een snelheid van gemiddeld 40 km gaat het wel een tijdje duren….. Na circa 80 km hobbelen en slingeren werd het iets beter en eigenlijk was de weg daarna gewoon goed.

Onderweg nog wat olifanten, struisvogels en apen gezien en rond 13.00 uur gearriveerd in Kasane. Daar Kubu lodge ook snel gevonden en gelukkig konden we al inchecken. Chalet no. 10 blijkt op 15 meter van de oever van de Chobe rivier te liggen en ‘s avonds schijnen de nijlpaarden en krokodillen op het grasveld voor de huisjes langs te lopen. Ingeruimd en een snelle verkennende ronde over het terrein gemaakt. daar lopen een paar wrattenzwijnen, bosbokken en een groep zebramangoesten. Lekker geluncht en even op de ligbed aan de rivier in de heerlijk warme tropenzon gezeten.

In Kasane nog boodschappen gehaald, alleen de Spar was open , de rest van de winkels was gesloten vanwege een nationale feestdag. Op ons terras met een wijntje wat gelezen en bij de receptie voor de komende dagen een aantal excursies geboekt. Morgen gaan we naar de Victoria falls en overmorgen gaan we om 6.00 uur ‘s ochtends een game drive in Chobe doen en ‘s middags een boottocht over de Chobe rivier. We kijken er nu al naar uit. ‘s avonds heerlijk gegeten en geprobeerd wat contact met NL te leggen. Irene’s moeder is vandaag jarig. Van Marlous nog een sms uit Frankrijk: de eerste dag was de tent al onder water gelopen. Wat een pechvogels. Hopelijk blijft het hier bij.

Dag 12, Woensdag 20 juli

Om 7.30 uur aan het ontbijt en om 8.30 uur bij de lodge opgehaald door Michael, onze chauffeur en gids voor vandaag. Met nog twee anderen, Tony en Linda uit Durban (ZA), bijna een privé excursie. Bij de grens met Zimbabwe de gebruikelijke stempel en papierwinkel, maar dankzij Michael Die hier dagelijks komt, redelijk snel de grens gepasseerd. Onderweg naar Victoria Falls nog een olifant, een giraffe en twee sabelantilopen gezien en rond 10.30 uur gearriveerd in Victoria Falls. Gewapend met regencape, want je wordt “soaking wet”, door het tropisch regenwoud naar de Falls. En die zijn weergaloos! Wat een spectaculair natuurgeweld en, in tegenstelling tot Niagara Falls, nog helemaal niet verziekt door toeristische kermis, McDonalds en gokautomaten. Een wandeling lans de Falls gemaakt en inderdaad, de regencape was geen overdaad: door de sproei van al het water dat over 107 meter naar beneden stort, ontstaat een wolk van water van soms wel 500 meter hoog. Natuurlijk heel veel foto’s gemaakt en uiteindelijk rond 12.30 uur terug bij de auto. Michael nam ons daarna mee naar het Victoria Falls Hotel, een ruim 100 jaar oud Engels hotel met uitzicht op de grensbrug tussen Zimbabwe en Zambia. Daar heerlijk geluncht en rondgekeken in het prachtige, chique hotel.

Na de lunch naar de brug waar we nog een keer uitzicht hebben op de Falls. Sommige waaghalzen zijn hier overigens aan het bungy jumpen. We krijgen al maagkrampen alleen van het ernaar kijken….

Tot slot nog meegenomen naar een openlucht curio market, waar allerlei handwerk te koop wordt aangeboden: echt voor de toeristen want “Goedkoper dan Hema” stond op een kraam…. Wij zijn niet zo geschikt voor dat opdringerige gedoe en getrek aan je, maar toch een paar houten dierenfiguren voor in het rariteitenkabinet gekocht. Daarna terug naar de grens en in omgekeerde volgorde weer alle stempels en papieren in orde laten maken.

‘s Avonds heerlijk gegeten in het restaurant van Kubu lodge en bijtijds naar bed. Morgen moeten we om 5.15 uur op voor onze game drive naar Chobe NP. Het kan niet op…..

Dag 13, Donderdag 21 juli

Gewekt om 5.15 uur en met vier lagen kleding aan in een open Safaritruck op weg naar Chobe NP. Daar rond 6.15 uur aangekomen en vervolgens ruim 2,5 uur rondgereden en van alles gezien: verschillende antilopen, giraffes, apen, buffels, een hyena, een zadelrug jakhals, nijlpaarden en talloze vogelsoorten, waaronder de zeldzame Kori-trap en (vermoedelijk) een savannearend die in een boom een prooi zat kaal te plukken. Spectaculair!

Rond 9.30 uur weer terug bij de lodge en een paar uurtjes wat geluierd in de schaduw aan de rivier. Om 14.50 uur weer naar de parkeerplaats, want daar stond de taxibus al klaar voor onze bootcruise over de Chobe rivier. Dat was werkelijk fenomenaal: we hebben in 3 uur tijd talloze krokodillen (op minder dan 1 meter afstand), nijlpaarden (op circa 10 meter), leguanen, twee zeldzame antilopesoorten, giraffen, bavianen en heel veel olifanten gezien. Hele kuddes met olifanten in alle maten, olifanten die de rivier over zwemmen, een gezin grazende olifanten op nog geen 5 meter van de boot en ook hier weer heel veel vogels, waaronder de Afrikaanse zeearend en de Maraboe. We kwamen ogen tekort om alles te zien. Wat een geweldige ervaring. Zonder meer nu al 1 van de absolute hoogtepunten van deze reis. We snappen nu dat mensen verliefd worden op Afrika. Het is hier fantastisch!

Tot besluit van deze schitterende dag weer een heerlijk diner in het restaurant van Kubu lodge en bijtijds naar bed, want het was een lange en enerverende dag.

Dag 14, Vrijdag 22 juli

Een rustige dag vandaag dus heel relaxed wat uitgeslapen, op ons gemak uitgebreid ontbeten en ons onderkomen een beetje opgeruimd. Met de auto naar Kasane en getankt. Er schijnt een staking in Zuid Afrika te zijn waardoor de distributie van benzine naar Botswana is gestopt en dus wellicht een benzine tekort gaat ontstaan. Bij de pomp werd zelfs gehamsterd met jerrycans. Wij zitten weer vol en zien het morgen in Namibië wel weer.

Boodschappen gedaan bij de Spar en verder wat geluierd bij de lodge op een stretcher. Heel vervelend allemaal. ‘s middags in Kasane koffie gedronken bij een chique lodge aan de Chobe rivier en terug bij onze lodge nog een korte wandeling gemaakt. Straks voor de laatste keer lekker eten in Kubu restaurant en morgen op naar Namibië.

Dag 15, Zaterdag 23 juli

Na een laatste ontbijt in de Kubu lodge om 8.30 uur vertrokken voor de rit over de grens naar Kwando. Door Chobe NP (geen wild gezien) in een uurtje naar Ngoma Bridge, de grensovergang van Botswana naar Namibië. Behoorlijk soepel en dus snel de benodigde douaneformaliteiten afgewikkeld en rond 10.00 uur Namibië in gereden. Een prima weg leidt naar Katima Mulilo waar de Cross Border Charge Permit (soort wegenbelasting) moet worden voldaan. Vandaar via de Trans Caprivi Highway naar Kongole en vervolgens via de C49 naar Kwando restcamp. Direct ingecheckt en ingetekend op een bootcruise (vanmiddag) en een gamedrive (morgenmiddag) en toen onze riante luxe “treehut“ betrokken. Weer een fantastisch onderkomen, aan de rivier met een gigantisch terras, een ligbad met uitzicht op de rivier (de Kwando) en een kolossale kamer. Dat gaat de komende dagen wel lukken.

Om 16.00 uur verzameld voor de boottocht. De oogst aan wild viel wat tegen, maar vergeleken bij Chobe zal alles tegenvallen, dat is niet eerlijk. Een aantal mooie vogels (Kingfishers) gezien en een olifant. Om 18.15 uur weer aan land, de kinderen ge sms’t dat we veilig in Namibië zijn gearriveerd en ons klaargemaakt voor het diner. Ook dat was weer niet verkeerd. Na het eten het dagboek bijgewerkt, en Irene heeft vanuit het bad naar de sterrenhemel liggen kijken. Hoezo luxe?

Dag 16, Zondag 24 juli

Een rustige ochtend met een lekker ontbijt (pannenkoeken en omelet) en wat gewandeld over het terrein. Een paar t-shirts gewassen en op het terras van de rust, het uitzicht en de zon genoten. Een crackertje met kaas als lunch en om 14.00 uur verzameld voor de wildrit in Muduma NP.

Met Nelson als chauffeur in een klein half uur naar Muduma NP op de grens van Botswana en Namibië. In het park leven 4 van de Big Five: olifant, luipaard, leeuw en buffel. De enige die wij dus nog missen, de neushoorn, zullen we hier ook zeker niet tegen komen. Door zeer ruig terrein en een compleet andere omgeving als Kruger en Chobe, een prachtige rit gemaakt en behoorlijk wat gezien: heel veel olifanten, een paar nijlpaarden, een giraffe, bavianen, impala’s en een paar prachtige vogels, waaronder de Visarend en de Bateleur. Die laatste hadden we nog niet eerder gezien, dus dat was gaaf. Op de terugweg naar Kwando Camp nog een paar Roan antilopen gezien, ook die waren we nog niet eerder tegengekomen. Al met al dus een perfecte wildrit.

Om 19.00 uur lekker gegeten en nog in bad gelegen voor het warme water op is en het licht uit gaat. Dat laatste gebeurt om klokslag 10.00 uur: alles is dan in een klap aardedonker en dus alleen de zaklamp die nog licht geeft. Morgen naar onze volgende (tussen)stop bij Rundu op weg naar Etosha. Dat schijnt volgens de verhalen in de boeken maar ook van reizigers die we spraken en er al geweest zijn een absoluut hoogtepunt te zijn v.w.b. het spotten van wild. Wie weet scoren we daar dan onze Rhino.

Dag 17, Maandag 25 juli

In het pikkedonker opgestaan, we hebben pas vanaf 8.00 uur elektriciteit, (ja het is behelpen…) en om klokslag 7.00 uur aan het ontbijt. Daarna afgerekend en om 8.15 uur begonnen aan de rit naar Rundu, zo’n 400 km.

Getankt in Kongola en over de Trans Caprivi Highway richting Divundu. Daar wat boodschappen gedaan en verder via enkele politie controles naar Rundu. Onderweg een broodje gegeten en om 14.00 uur gearriveerd in Kaisosi River lodge. Doordat we in een andere tijdzone zijn gekomen is het pas 13.00 uur, dus lekke de hele middag nog beschikbaar. Het park wat verkend en geconstateerd dat het wel erg stil is. Wij zijn tot nu toe de enige gasten. Op het terras aan de Okavango rivier en met uitzicht op Angola een wijntje gedronken en nog wat gelezen.

Om 16.30 uur verrast door de komst van een Namibische dansgroep die vanavond een optreden geeft voor een groep toeristen die inmiddels is gearriveerd. Wij zaten eerste rang op ons eigen terras.

Om 19.00 uur heerlijk gegeten en daarna rond 21.00 uur (eigenlijk 22.00 uur dus) onze kamer opgezocht. Het was best een lange dag en morgen hebben we weer een behoorlijke rit te gaan richting Etosha.

Dag 18, Dinsdag 26 juli

Na een goed ontbijt bijtijds op pad. In Rundu getankt, wat boodschappen gedaan en geld gepind. Daarna een lange rit naar Grootfontein en vervolgens naar Tsumeb. Dat blijkt een moderne stad te zijn met een mooie promenade, winkels en een tankstation. Na een korte break verder richting Onguma, een nationaal park grenzend aan Etosha.

Gearriveerd in Onguma Bushcamp en het kan dus nog luxer en mooier. Hypermoderne lodge met uitzicht op een waterhole met Impala’s en wij zitten direct aan de waterhole. Schitterend huisje met alles er op en eraan. Zo moet Prins Bernard zijn dagen in Afrika hebben doorgebracht. Een wijntje gedronken aan het zwembad en ‘s avonds voortreffelijk gegeten. Na het eten een nightdrive gedaan: in het pikkedonker met een ranger door Onguma NP. Spectaculair vanwege de inktzwarte nacht in de bush. Niet heel veel wild gezien maar evengoed een bijzondere ervaring. Na de excursie direct naar bed.

Dag 19, Woensdag 27 juli

Om 7.00 uur aan het ontbijt en om 7.50 uur afgerekend en naar Etosha gereden. Dat ligt op minder dan 10 km van de lodge dus om 8.30 uur rijden we het park al in. Direct wat wild in het vizier: Impala’s en een paar giraffen. In Namutoni de toegang tot het park betaald en op het gemak richting Halali. Onderweg van alles gezien: een enorme kudde zebra’s die de weg overstaken, giraffen, een paar leeuwen, gnoes, kudu’s, gemsbokken, een uil en nog wat andere vogels. Geluncht aan de Etosha zoutpan en daarna via enkele waterholes Halali bereikt. Wederom geen verkeerde locatie. Na het inchecken en inrichten het park verkend en bij de waterhole terecht gekomen. Daar waren twee olifanten en een aantal Kudu’s aan het drinken. Heerlijk een hele tijd gezeten en na anderhalf uur verscheen een enorme groep olifanten bij de drinkplaats. Fantastisch om deze beesten te zien en horen drinken.!

Gegeten in het restaurant, dat viel dus tegen. We werden allebei niet lekker. Irene zelfs spuugmisselijk. Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten. Toch nog even gelopen naar de waterhole en YES!!!: twee neushoorns en een olifant waren aan het drinken. We hebben de big five compleet! Hierna naar het huisje en vroeg erin. Hopelijk morgen wat opgeknapt.

Dag 20, Donderdag 28 juli

Dat blijkt ijdele hoop. We hebben allebei geen minuut geslapen en hebben doorlopend op de wc gezeten. Gevalletje voedselvergiftiging dus. We weten niet wat de boosdoener is geweest maar vermoeden de soep. Een vreselijk nacht dus en ‘s ochtends geen ontbijt: als we al aan eten denken worden we helemaal niet goed. Nog wel geklaagd bij de receptie maar dat had niet echt veel effect. Volledig brak toch naar de volgende locatie, maar het plezier van het prachtige Etosha is vandaag wel vergald. Ondanks de lichamelijke ongemakken het beste er van proberen te maken. Dus op water en droge crackertjes de dag door gekomen. Onderweg toch hele spectaculaire dingen gezien. Een kudde van honderden zebra’s en impala’s op weg naar een drinkplaats, tientallen giraffen, jakhalzen, olifanten en een paar leeuwen in het veld. Dat maakt veel goed.

Aangekomen in Okaukuedjo en daar eerst een uurtje op bed gelegen. Dat hielp een beetje maar nog steeds erg gammel. Wat nieuwe crackers gekocht en een tijdje aan de waterhole op het park gezeten. Daar drinkende olifanten, zebra’s en giraffen gezin op een paar meter afstand. Wat een spectaculair land is dit. “gedineerd” met droge crackers en thee en het ve4rslag bijgewerkt. Nog steeds geen Internet, dus het reisblog wordt het deze vakantie niet echt. Dan maar genieten van de verhalen live bij terugkomst in NL

Dag 21, Vrijdag 29 juli

Gelukkig heerlijk geslapen en behoorlijk opgeknapt een bescheiden ontbijt (zonder eieren met bacon…) naar binnen gewerkt. Nog getankt op het resort en de laatste kilometers van Etosha op weg naar Anderson gate. Onderweg zowaar onze eerste witte neushoorn bij daglicht gezien! Weliswaar een beetje verscholen in de bosjes, maar toch.

Op weg naar onze eindbestemming voor vandaag, Khorixas, gestopt in Outjo en daar broodjes gekocht en een kop koffie gedronken. De magen zijn nog niet 100% dus doen we het nog voorzichtig aan. Al rond de middag Khorixas bereikt en omdat het veel te vroeg is om in te checken doorgereden naar het versteende woud (Petrified forest). In een stoffige en hete woestijn een rondwandeling met gids gemaakt langs versteende boomstammen van honderden miljoenen jaren oud. De bomen zijn waarschijnlijk afkomstig uit Noord Angola en meegevoerd met water of ijsmassa’s, vervolgens begraven onder een dikke laag grond en jarenlang luchtdicht “verpakt” en langzamerhand versteend. Het zijn nog echt bomen met knoesten en schors maar dus volledig versteend. Na de rondwandeling terug naar Khorixas en ingecheckt in ons volgende onderkomen: het Igowati country lodge. Wederom niet verkeerd. Een paar uurtjes lekker aan het zwembad gezeten, het is tenslotte vakantie nietwaar? Vanavond voor het eerst weer proberen gewoon te eten en dan morgen naar Twijfelfontein en de Organ Pipes.

Dag 22, Zaterdag 30 juli

Helaas viel het eten zwaar tegen: de kwaliteit was slecht, maar door de paar happen raakte wel Peter’s darmen weer volledig de weg kwijt. Enorme krampen en weer vreselijke diarree. Dat hield een paar uur aan en Irene stond op het punt via de receptie een dokter er bij te halen. Gelukkig lukte het met immodium en een paar aspirines de boel uiteindelijk een beetje rustig te krijgen en wat te slapen. Dat gedoe moet nu toch eens afgelopen zijn.

Een heel bescheiden ontbijt gehaald (wat yoghurt en een kop thee) en eigenlijk ging het wel weer. Nog gammel maar de darmen bleven rustig. De rest van de dag maar weer op crackertjes en water….

Via de C39 (de eerste lange gravelroad) naar Twijfelfontein. Dat is een locatie met eeuwen oude rotstekeningen van de San (Bosjesmannen). Een zeer interessant verhaal van de gids die ons uitleg over alles gaf en volop vertelde over de gewoontes en rituelen van de streek (Damaraland). Heel leuk, mooi en leerzaam.

Daarna een stukje verder wat gedronken in de Twijfelfontein lodge, een super chicque lodge midden in een enorm desolate woestijn. Je snapt niet waar ze hier van kunnen bestaan, maar er waren meer klanten, dus waarschijnlijk lukt het ze wel. Na de break de andere twee bezienswaardigheden van de streek bezocht, de Organ Pipes en de Burnt Mountain.

Ook zeker de moeite waard en hoe langer we hier rondlopen hoe meer de vergelijking met de Red Centre in Australie op gaat. Dezelfde rode rotsen en het rode zand, de strakblauwe lucht (het is inmiddels zeker 30C) en de desolate omgeving.

Via een andere weg terug richting Khorixas en dat viel niet mee. Soms zagen we minuten lang helemaal geen andere auto´s, geen bebouwing, geen mensen, geen dieren, alleen maar rotsen en wat begroeiing. Gelukkig de juiste afslag gevonden en na nog drie kwartier bumpen en hobbelen Khorixas bereikt en daar net op tijd nog wat proviand in de supermarkt kunnen inslaan en de tank vol kunnen gooien. Morgen is het Zondag en met een lange verplaatsing naar Swakopmund is het handig een en ander in voorraad te hebben. In onze kamer een broodje gegeten, iets anders durven we nog niet aan.

Eindelijk: dag 1 t/m 8

Aftellen voor zuidelijk Afrika

Nog 5 weken werken en dan is het zo ver: dan start onze avontuurlijke trip naar zuidelijk Afrika. De reis krijgt steeds meer vorm: de vliegtickets zijn besteld, alle overnachtingen zijn geboekt, de auto (4WD) is gereserveerd en we hebben de noodzakelijke vaccinaties gehaald. We lezen veel reisinformatie op internet en in boekjes en komen steeds meer in de stemming.

Nog een paar weken geduld.

Irene en Peter